An Hooghe, psycholoog en Relatie- en Gezinstherapeut
Anders nabij: het belang van het in verbinding blijven na de dood van een kind
Voor ouders die een kind verliezen staat de wereld stil en davert alles op z’n grondvesten. Hiermee gepaard gaan vragen als ‘Wie ben ik nu (nog)?’, ‘Hoe kan ik nu vorm geven aan de relatie die ik had met mijn overleden kind?’, ‘Hoe verandert dit ook mijn relatie met de mensen rondom mij?’ En essentieel: ‘Wie is er voor mij nu ik mezelf (even) kwijt ben?’ Bij ieder verlies gaat het om een proces van (terug) in verbinding te gaan, met zichzelf en met diegene die men verloren is, maar ook met de dichtere en bredere omgeving. 

Aan de hand van veerkrachtige verhalen van ouders maken we in deze lezing de link naar zoektochten in de therapeutische praktijk. 

Kijk hier voor de presentatie van de lezing van An Hooghe

Wilma van Klaveren, MA, contextueel therapeut, leertherapeut en supervisor VCW en ECP therapeut
"Geweest zijn is ook een vorm van zijn". Over leven met de ‘aanwezigheid van de afwezige’ 

“Ik ben aan de verbeelding overgeleverd” zegt Palmen, na ingrijpend verlies. “Ik ben eraan gewoon geraakt zonder hem met hem te zijn”. De huidige rouw theorieën erkennen een doorgaande band met de overledene na de dood. Maar wat betekent dat? Deze lezing stelt vanuit de contextuele theorie vragen over ethische verbeelding, over doorgaande dialoog, over geven en nemen en andere thema’s. Romanfragmenten zijn een gids. Antwoorden vinden we ook. Want de contextuele benadering biedt een (veer)krachtig kader voor de therapeutische rouwpraktijk. 

Lees hier een samenvatting van de 22e Ammy van Heusdenlezing

Lees hier haar onderzoek naar ethische verbeelding en rouw.

Odette de Theije, kinder- en jeugdpsychiater
Rouw is integreren van verlies en liefde

“Een ongekend bizar proces” zeg De Theije nadat vier jaar geleden haar man Roelof (56 jr.) plotseling overleed. Met dat ene grote verlies komt ouder verlies opnieuw mee. Deze lezing gaat over het – waar mogelijk – kiezen van een eigen grondhouding in het ondergaan en verduren van rouw, en daardoor over het landen en ontwaken in een nieuw-normaal. In dat proces verdiept toegenomen sensitiviteit (verrijkend en problematisch tegelijkertijd) ongevraagd de existentiële dimensie van het eigen leven dat noodgedwongen completer is geworden. “Dat heeft mij als psychiater intuïtiever en bescheidener gemaakt”. 

Kijk hier voor de presentatie van de lezing van Odette de Theije.

Albert van Dieren 
Workshop: Werken in een gezin waar een ouder is overleden